Giulliano Etnel
Giulliano Etnel is helemaal weg van rap. “Toen ik 13 jaar oud was begon ik te luisteren naar 2PAC. Hij rapte vooral over de straat, de gebeurtenissen in het leven, de problemen waar hij doorheen ging.” “Zijn liedjes spraken mij heel erg aan”, zegt Giulliano “Ik had vrienden en feestte veel, ik lachte maar het was buitenkant. Vanbinnen zag het er heel anders uit. Ik kende alle teksten die 2PAC rapte, werd er door geraakt. Ik was wat je noemt een echte fan. Over mijn problemen sprak ik niet. Ik ben van Surinaamse afkomst en het wordt heel zwaar als je aangeeft dat het niet goed met je gaat. Dan komt de medicijnman en iedereen wordt er bij gehaald, daar had ik geen zin in.” In 1998 kwam Giulliano in contact met een aantal mensen van Evangeliegemeente De Deur Amersfoort. “Ze straalden zekerheid en blijdschap uit. Ze gaven me een folder.” Giulliano bezocht een aantal keer de kerk aan de Liendertseweg. “Na vier maanden werd ik echt geraakt. Ik werd stabieler, leerde mijn vrouw kennen. Ik heb nog steeds een hechte band met mijn familie, maar ik nam afstand van mijn cultuur en ging rappen voor Jezus. Ik ben blij dat ik hem heb leren kennen in mijn leven. Ik ben nu wat je noemt een ‘rapper met boodschap’. Ik treed regelmatig op in de kerk. Bij mooi weer op de Varkensmarkt, Park Schothorst of de skatebanen Albert Schweizersingel en Nieuwland. Ik heb voor rap gekozen omdat het al in mijn leven was en ik denk daarmee jongeren te bereiken. De beats komen van internet. “Beats van Eminem en 2PAC. Zolang ik ze niet voor commerciële doeleinden gebruik mag dat. Als ik ooit zelf een CD zou uitbrengen moet is eigen beats maken of toestemming vragen.” De teksten schrijft Giulliano wel zelf. “Soms op een ruige beat, soms op een rustige beat. Ik vind de afwisseling daarin leuk. Een beat kan ook meerdere malen gebruikt worden, je kunt er verschillende teksten op maken. Een tekst schrijven kost me ongeveer anderhalve week en voor ik die dan uit het hoofd ken zijn we weer twee weken verder.” Voor elk optreden is Giulliano zenuwachtig. “Al die ogen die op je gericht zijn. Maar als ik eenmaal aan het zingen ben, gaan de zenuwen stap voor stap weg. Onlangs trad ik op in ‘The Game’, een jongerencentrum in Liendert. Er komen daar voornamelijk Marokkaanse jongeren. Ik was dus in het hol van de leeuw zeg maar. Het was eerst heel stil maar uiteindelijk kwam er toch van sommigen van hen applaus. Ik denk niet dat ik ze echt geraakt heb. Maar voor alle optredens geldt; ook al zijn mensen negatief of lopen ze weg, ze hebben het ondertussen toch maar gehoord.” Respons en complimenten krijgt Giulliano ook. “Op 27 augustus bijvoorbeeld op het Cultureel Festival Young Vision. Het was lekker druk en er kwam discussie los. Daar doe ik het uiteindelijk toch voor.”
|
